Chris Duncan wil de Schotse trots naar de UFC brengen en droomt ervan om ooit in een tartan short in de octagon te vechten. De Schot bereidt zich voor op zijn hoofdgevecht tegen Renato Moicano tijdens UFC Vegas 115 in het UFC Apex.
Duncan wil zijn Schotse identiteit en persoonlijke waarden laten zien in de UFC.
Chris Duncan over Schotse trots en de tartan short
Duncan heeft zijn Schotse roots onderdeel gemaakt van zijn opkomst, waarbij hij zich hulde in de symbolen van zijn jeugd in Glasgow. Hij spreekt met veel liefde over zijn jeugd in Schotland en de traditionele symbolen, zoals de doedelzak, die hem nog steeds kippenvel en een gevoel van “pure trots” geven. Zijn eerdere ervaring met het vertegenwoordigen van een nationaal rugbyteam in Frankrijk heeft hem geholpen te begrijpen wat het voor hem betekent om de kleuren van zijn land te dragen in een wedstrijd.
“Een van mijn favoriete dingen aan opgroeien in Schotland is natuurlijk het landschap en de patriottische symbolen die we hebben, zoals de doedelzak. Die bezorgt me altijd kippenvel; ze brengen me altijd pure trots. Sporten voor je land en je land vertegenwoordigen, dat draag ik altijd in mijn hart, en daarom draag ik de vlag,” aldus Duncan.
Hij lacht om de huidige beperkingen van de UFC-uitrusting en merkt op dat de organisatie hem zijn short niet laat veranderen, tenzij hij zijn geregistreerde land wijzigt, wat hij weigert te doen. Duncan zegt dat hij liever de zwarte, witte of blauwe opties houdt die horen bij een Schotse vechter dan zijn vlag te veranderen om bij een ander kleurenpalet te passen. Toch heeft hij een duidelijke visie voor de toekomst:
“De UFC staat niet toe dat je je short verandert, tenzij je je land verandert om bij de kleur te passen. Ik wilde misschien twee camps geleden een andere kleur. Ik dacht, ik ga mijn vlag niet veranderen. Waarom zou iemand dat doen? Je hoort je land te vertegenwoordigen. Ik ben Schots, dus ik zal het moeten doen met de zwarte, witte of blauwe short. Maar als Dana White dit bekijkt, ik heb een ontwerp voor mijn short: ik wil een tartan short,” zei Duncan.
Renato Moicano tegen Chris Duncan is een klassieke confrontatie tussen ervaring en momentum. Moicano brengt jarenlange ervaring mee in de lichtgewicht en vedergewicht divisies tegen namen als Rafael dos Anjos en Islam Makhachev. Duncan daarentegen vertrouwt op zijn recente doorbraak en een agressieve stijl die gebaseerd is op druk, voorwaartse beweging en krachtige combinaties.
Moicano tegen Duncan is het hoofdgevecht van UFC Vegas 115 op zaterdag 4 april 2026 in de Meta APEX in Las Vegas, Nevada.
De switch van vader naar barbaar
Duncan beschouwt zijn persoonlijkheid in de Octagon als een knop die omgaat, in plaats van een permanente identiteit. Thuis is hij een vader en echtgenoot; in de kooi beschrijft hij zichzelf als een “barbaar, een dier, een vechter” die zijn beperkingen bewust loslaat. Hij zegt dat tijdens het sparren, vooral met MMA-handschoenen, vechters worden geacht zich in te houden, stoten af te remmen en echte knock-outs te vermijden, terwijl de regels van de avond hem in staat stellen elke uitwisseling te behandelen met “boosaardige intenties”.
“Ik ben een ander persoon voor veel verschillende mensen. Ik ben een vader, ik ben een echtgenoot. Hoe kan ik mezelf onderscheiden van het betreden van de kooi en een barbaar, een dier, een vechter zijn, en dan naar huis gaan naar mijn kinderen en mijn gezin? Hetzelfde geldt voor dit gevecht. Ik heb een knop. Ik ben gevoelloos als ik daar binnen ga en ik ben ook vrij. Als ik die Octagon binnenloop, laat ik de kettingen los,” aldus Duncan.
“In sparringrondes, vooral met MMA-handschoenen, hou je je stoten in, je slaat niet hard, je probeert mensen niet knock-out te slaan, terwijl ik, wanneer ik die Octagon binnenloop, deze kettingen kan loslaten en met boosaardige intentie kan gooien, en dat is wat ik ga doen,” zei Chris Duncan.
De kinderen van Duncan zijn oud genoeg om te merken dat hun vader in het openbaar wordt herkend, en hij beschouwt dat als een teken dat hij een ander niveau van bekendheid heeft bereikt. Hij herinnert zich een moment waarop hij alleen met zijn dochter was en een foto-aanvraag afwees omdat hij haar niet aan een vreemde wilde geven om haar vast te houden terwijl hij glimlachte voor de camera. Dat soort kleine interacties bepalen zijn prioriteiten veel meer dan welke highlight-reel stoot dan ook.
“Mijn dochter herkent het wel een beetje, van: ‘Waarom wordt papa op straat tegengehouden en waarom willen mensen foto’s?’ Ik weet nog dat ik met mijn dochter was, alleen met mijn dochter. Ik ben geen fan van het maken van een foto als er niemand is om mijn dochter vast te houden of op haar te letten, omdat ik haar niet in de gaten kan houden, en een man zei: ‘Zij kan hem maken,’ en ik zei: ‘Nee, dat gebeurt niet.’ Het enige waar ik om geef is of zij denkt dat ik een goed mens ben. Of ik nu een goede vechter ben of niet, zolang ze maar weet dat ik er 24/7 voor haar ben,” aldus Duncan.
Hij spreekt over de boodschappen op lange termijn die hij aan zijn kinderen wil meegeven en benadrukt dat hij liever heeft dat ze hem in een moeilijke of riskante situatie bellen dan dat ze bang zijn voor zijn reactie. Duncan wil de persoon zijn die ze kunnen vertrouwen om ze op te halen, zelfs als dat enig ongemak met zich meebrengt, omdat dat vertrouwen meer voor hem betekent dan welke riem of ranking dan ook.
“Wat ik wil meegeven is dat, ongeacht de situatie in haar leven, als ze uit drinken is en denkt: ‘Ik kan mijn vader niet bellen, hij maakt me af,’ ik liever heb dat ze me belt en begrijpt dat ik betrouwbaar genoeg ben om haar op te halen. Dat is wat ik nodig heb,” zei Duncan.
Voorafgaand aan UFC Vegas 115 blijft de focus van Duncan op de directe taak om Moicano in 25 minuten te verslaan, maar de manier waarop hij zijn rol beschrijft als Schotse vertegenwoordiger, een in de sportschool opgeleide teamgenoot die tegenstander werd en in de eerste plaats vader, laat zien dat zijn hoofdgevechtmoment veel meer inhoudt dan alleen resultaten.